"Volg je passies tegen elk beter weten in."

(Hugo Claus)


Als kind uit ‘t stad wilde ik doodgraag aan zee wonen. Liefst in een strandhut, ergens in de duinen tussen Blankenberge en Zeebrugge, met open zicht op zee. En op de pakketboten.

Het is Brugge geworden. De mooiste van Vlaanderen, geen open zicht op zee, maar dat vergeef ik de stad graag.

Als je als Antwerpenaar naar Brugge verhuist, dan moet je daar een verdomd goeie reden voor hebben. Die had ik niet. Er waren zelfs een hoop praktische redenen om het niet te doen : Brugge was ver(der) van m’n werk in Brussel, ver van familie en vrienden... Maar waarom nemen mensen soms irrationele en onlogische beslissingen? Omwille van de liefde, inderdaad. De liefde voor de stad in dit geval.

Want zo simpel is het : ik zie Brugge graag. Ik voel me hier goed. Ik kom hier tot rust. Ik ben hier thuis.